{"id":2148,"date":"2022-01-11T17:44:58","date_gmt":"2022-01-11T16:44:58","guid":{"rendered":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/?p=2148"},"modified":"2022-01-12T17:12:21","modified_gmt":"2022-01-12T16:12:21","slug":"inleiding-bericht-uit-rome","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/inleiding-bericht-uit-rome\/","title":{"rendered":"Inleiding Bericht uit Rome"},"content":{"rendered":"

\"\"

Ik heb met (wijlen) mijn echtgenoot Arnold en onze 3 kinderen 5 jaar in Rome gewoond. (van augustus 2003 t\/m augustus 2008)<\/p>\n

Ik stuurde destijds met regelmaat de verhalen van onze belevenissen in column-vorm naar familie en vrienden. (\u201cBericht uit Rome\u201d) \u00a0\u00a0Hieronder volgt het inleidende verhaal wat ik (een jaar na de verhuizing) heb geschreven. \u201cMijn hart gevolgd\u201d. De belevenissen staan als aparte columns aangeduid met Romeinse cijfers.<\/p>\n

 <\/p>\n

Mijn hart gevolgd<\/u><\/p>\n

Waarom wij verhuisd zijn naar Rome?\u00a0 In het kort komt het hierop neer;<\/p>\n

\u201cIk heb teveel muntjes in de Trevi-fontein gegooid.\u201d<\/p>\n

Mijn echtgenoot, Arnold, werkt al jaren bij een internationaal bedrijf. En hem is regelmatig gevraagd om naar het buitenland te verhuizen. Elke keer als mij die vraag werd voorgelegd, was mijn antwoord een stellig \u2018nee\u2019. Waarom zou ik verhuizen? Mijn hart lag in Nederland en een avontuurlijk type ben ik zeker niet. Ik ga zelfs het liefst elk jaar naar dezelfde vakantiebestemming, lekker vertrouwd. Mijn leven in Nederland beviel me te goed, ik was t\u00e9 verknocht aan mijn huis, mijn familie en vrienden waren me te dierbaar om ze te verlaten en de kinderen waren al te \u2018oud\u2019 om nog naar het buitenland te verhuizen. Trouwens, \u00e1ls ik er over zou w\u00edllen denken, de landen in kwestie spraken mij in het geheel niet aan. Amerika vond ik te ver weg, en Engeland\u2026.waarom regen voor nog meer regen verruilen??<\/p>\n

Ergens onderweg is er toch iets veranderd.<\/p>\n

Tijdens onze vakantie in Itali\u00eb, voor de eerste keer in de zomer van 1999, was ik gefrustreerd over het feit dat ik me niet verstaanbaar kon maken. Ik vond de taal echter prachtig, dus ben ik na terugkomst een cursus Italiaans gaan volgen. Tijdens deze cursus leer je niet alleen de taal maar krijg je ook iets van de cultuur mee. Ik raakte hierdoor meer en meer ge\u00efnteresseerd in het land Itali\u00eb, de taal en het eten. Zo gebeurde het dat ik samen met mijn zusje een weekje Rome heb geboekt, alles bekeken wat het bekijken waard was, natuurlijk een muntje in de Trevi-fontein gegooid en helemaal verliefd op de stad, de Italiaanse cultuur, het weer en het eten terugkwam. Het eerste dat ik Arnold vertelde na terugkomst was: \u2018Kijk, als je nou met Rome aankomt als verhuisbestemming, d\u00e1\u00e1r zou ik wel kunnen wonen.\u2019<\/p>\n

Enfin, ik ging door met de cursus Italiaans, het bezoek aan Rome motiveerde mij nog meer om ermee door te gaan. Ook al het werd almaar moeilijker. Om de taal goed te kunnen oefenen bleef het niet bij dat ene bezoek aan Rome. De rest van de familie kon ik ook enthousiasmeren voor Itali\u00eb dus de volgende zomervakanties werden aldaar doorgebracht. Ik raakte zelf, mede door het contact met Italianen, meer en meer enthousiast. Kortom, ik verloor mijn hart aan dat land.<\/p>\n

Inmiddels kende ik \u2018De Eeuwige Stad\u2019 redelijk goed. En natuurlijk werd elke keer de Trevi-fontein bezocht om een muntje te gooien. (wat betekent dat je dan zeker weer terugkomt). Het contact met Italianen verliep z\u00f3 natuurlijk en soepel en ik \u2018verstond\u2019 ze letterlijk en figuurlijk zo goed dat ik op een gegeven moment zelfs sprak over dat ik in een vorig leven in Itali\u00eb moest hebben gewoond. Elke keer dat ik in Itali\u00eb kwam had ik een gevoel van \u2018thuiskomen\u2019. Mijn hart was dus al verhuisd.<\/p>\n

In mei 2003 gebeurde het, Arnold belde me op met de vraag of ik het nog steeds leuk zou vinden om naar Itali\u00eb te gaan en indien ja, dat ik er nu toch maar eens ernstig over na moest gaan denken. Hem was gevraagd om het in \u201899 aangekochte Italiaanse bedrijf in Rome, meer structuur te gaan geven. Een giga uitdaging voor hem.<\/p>\n

Ik sms-te mijn zusje: \u201dIk heb teveel muntjes in de Fontana di Trevi <\/em>\u00a0gegooid.\u201d Zij sms-te me terug: \u201cWat leuk, wanneer ga je??\u201d Waarop mijn reactie was: \u201cDe vraag is niet wann\u00e9\u00e9r, maar hoe l\u00e1ng?\u201d<\/p>\n

Tussen z\u00e9ggen dat je in Itali\u00eb zou willen wonen en het uiteindelijk d\u00f3en, zit een wereld. Alle voor\u2019s en tegen\u2019s (en dat zijn er dan heel wat) afgewogen, met de kinderen erover gesproken. De kinderen (15, 12 en 8) waren enthousiast en bl\u00e9ven enthousiast, ook al vertelden we dat het ook zou kunnen tegenvallen en er wel wat nadelen zouden zijn. Let wel, we hadden het niet gedaan indien de kinderen pertinent t\u00e9gen waren geweest en als hun opleiding er eventueel onder zou gaan lijden. Maar het moment van verhuizen kon eigenlijk niet beter, Michiel, de oudste, zou een jaar moeten doubleren of terug van HAVO naar MAVO, Eric, de middelste, zou net deze zomer afscheid van de basisschool nemen en Floris, de jongste, zou van Middenbouw naar Bovenbouw (groep 6) gaan. Eigenlijk dus wel een natuurlijk breekpunt. Dus na wikken en wegen (\u00f3\u00f3k zakelijk) besloten we het te gaan proberen.<\/p>\n

Een hectische periode brak aan, Internationale scholen gaan uitzoeken, een bezoek aan Rome met de hele familie om huizen te bekijken en de uitgezochte school te bezoeken. Nogmaals een weekend met zijn tweetjes naar Itali\u00eb om w\u00e9\u00e9r huizen te bekijken. We zouden graag een huis met zwembad hebben, want wij Nederlanders zijn gewend om al in het voorjaar te zwemmen en Italianen openen pas het zwembad half juni, als de mussen zo\u2019n beetje dood van het dak vallen. En af en toe wat verkoeling heb je toch wel nodig,<\/p>\n

Als je Rome bezoekt heb je geen idee van wat er buiten de stad ligt. Meestal denk je aan een industriegebied en misschien v\u00e9\u00e9l verderop begint \u2018la campagna\u2019<\/em> . (het platteland) Het verraste ons dan ook dat er 18 km buiten het centrum, een prachtig natuurpark ligt, groene heuvels, bos, riviertjes en watervalletjes. Dicht daar tegenaan ligt een wijk met vrijstaande huizen, grote tuinen (m\u00e9t zwembad), En d\u00e1\u00e1r werd voor ons doen, een groot (en dan nog wel \u00e9\u00e9n van de kleinste die we bezichtigd hebben) huis m\u00e9t zwembad en logeerkamers uitgezocht.<\/p>\n

De papieren rompslomp kon beginnen\u2026\u2026\u2026\u2026..Een gewone verhuizing is al een aardige aanslag op je uithoudingsvermogen, laat staan eentje naar het buitenland. Gelukkig bleef mijn man verzekerd in Nederland, en kreeg hij een \u2018detacheringsovereenkomst\u2019 zodat een hoop regels en plichten van het \u2018ontvangende land\u2019 niet nageleefd hoefden te worden. D\u00e1t scheelde een stuk.<\/p>\n

Maar toch, 1 hond en 4 katten moesten w\u00e9l mee, ons huis in Nederland zou verhuurd gaan worden, dus alle spullen uitzoeken die mee zouden moeten en wat opgeslagen zou gaan worden. En dat alles in een vrij korte tijd want voor de kids zou het mooi zijn als ze het volgende schooljaar op de nieuwe school zouden kunnen beginnen.<\/p>\n

En, last but not least, we wilden erg graag een afscheidsfeest geven. Gelukkig is mijn zusje erg goed in organiseren en heeft zij die afdeling op zich genomen. 16 augustus 2003 zou het feest plaatshebben, 18 augustus zouden de verhuizers komen om in te pakken, 19 augustus zou Arnold met twee van de drie kinderen \u00e9n de hond naar Rome rijden en onze oudste en ik zouden 20 augustus met 4 katten per vliegtuig gaan.<\/p>\n

Het afscheidsfeest was geweldig! Zulke lieve reacties van vrienden en familie, en d\u00e1n besef je hoeveel mensen je in de loop van de tijd om je heen verzameld hebt, mensen die je lief en dierbaar zijn, mensen die wat voor je betekenen en voor wie j\u00edj ook wat betekent. We hadden bijna de neiging om tijdens het feest maar aan te kondigen dat we ni\u00e9t zouden gaan. Maar dat hart bleef roepen\u2026.. Als je je hart wilt volgen, zijn vaak de mogelijkheden er niet, of op zijn minst moeilijk te cre\u00ebren. Hier viel alles zo mooi samen. We hadden beiden het gevoel: \u2018Nu of nooit (meer)\u2019.<\/p>\n

De beginperiode in Itali\u00eb is best wat lastig geweest, bureaucratie, andere cultuur, heimwee van de kinderen, problemen op het werk van mijn man, rare dingen meegemaakt, zoals een giftige slang in mijn keuken, een schorpioen in de logeerkamer. Ik had nooit gedacht dat ik alles zo rustig kon oplossen. En \u00e1ls het gewoon even t\u00e9 moeilijk was, dan keek ik om me heen. Zag de zon, het prachtige landschap, hoorde de taal en dat maakte alles weer goed.<\/p>\n

Ik woon nu een jaar in Rome, \u00edk die mijn huis in NL voor geen goud uit had gewild, die niet zo avontuurlijk was ingesteld, die 3 opgroeiende kinderen heeft, een echtgenoot die veel van huis is, die familie en vrienden in NL achtergelaten heeft. Als je dit een jaar of tien jaar geleden tegen me zou hebben gezegd had ik gezegd: \u2018Nooit van mijn leven.\u2019<\/p>\n

Maar de stem van mijn hart blijkt sterker te zijn geweest, en ik ben blij dat ik er naar geluisterd heb. Ik weet dat het moment onvermijdelijk komt dat we weer terug naar Nederland moeten, maar eigenlijk wil ik hier niet meer weg!! En voor de zekerheid gooi ik, elke keer dat ik in het centrum kom, even stiekem nog een muntje in de fontein!!!<\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ik heb met (wijlen) mijn echtgenoot Arnold en onze 3 kinderen 5 jaar in Rome gewoond. (van augustus 2003 t\/m augustus 2008) Ik stuurde destijds met regelmaat de verhalen van onze belevenissen in column-vorm naar familie en vrienden. (\u201cBericht uit Rome\u201d) \u00a0\u00a0Hieronder volgt het inleidende verhaal wat ik (een jaar na de verhuizing) heb geschreven. \u201cMijn hart gevolgd\u201d. De belevenissen staan als aparte columns aangeduid met Romeinse cijfers.   Mijn hart gevolgd Waarom wij verhuisd zijn naar Rome?\u00a0 In het kort komt het hierop neer; \u201cIk heb teveel muntjes in de Trevi-fontein gegooid.\u201d Mijn echtgenoot, Arnold, werkt al jaren bij een internationaal bedrijf. En hem is regelmatig gevraagd om naar het buitenland te verhuizen. Elke keer als mij die vraag werd voorgelegd, was mijn antwoord een stellig \u2018nee\u2019. Waarom zou ik verhuizen? Mijn hart lag in Nederland en een avontuurlijk type ben ik zeker niet. Ik ga zelfs het liefst elk jaar naar dezelfde vakantiebestemming, lekker vertrouwd. Mijn leven in Nederland beviel me te goed, ik was t\u00e9 verknocht aan mijn huis, mijn familie en vrienden waren me te dierbaar om ze te verlaten en de kinderen waren al te \u2018oud\u2019 om nog naar het buitenland te verhuizen. Trouwens, \u00e1ls […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2149,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"content-type":"","_mi_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[18,16,17],"class_list":["post-2148","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-bericht-uit-rome","tag-italie","tag-rome","tag-verhuizing"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2148","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2148"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2148\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2153,"href":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2148\/revisions\/2153"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2149"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2148"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2148"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/mailymus.nl\/veelzinnig\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2148"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}