Bericht uit Rome IV
Cappuccino!!!!! Ik zou het de hele dag wel kunnen drinken. Echter, hier in Italië drink je dat alleen maar van ’s morgens 08.00 uur tot 10.30 uur. Jammer.
Van de week had ik, na allerlei klussen in huis gedaan te hebben, een onbeschrijflijke behoefte aan een cappuccino. Ik vond ook wel dat ik er eentje verdiend had. Het was half twaalf. Een uur te laat voor mijn favoriete bakkie. Pech dan, dan maar even echt een straniera (buitenlandse) zijn. Probleem: ik heb geen auto. Maar…ik heb een fiets!! Als ik nou naar het Centro Commerciale bij ingang Sud van Olgiata fiets, kan ik gelijk even een boodschap doen. Ik stap enthousiast op de fiets, kijk nog snel even op de plattegrond, zet af en….. ga heel snel naar beneden, ik bedenk me meteen dat als ik nu heel snel naar beneden ga, ik straks ook weer heel langzaam omhoog zal moeten. Niet zeuren, ik heb dan even rust gehad en dat heb ik over voor een bakje leut! Als ik straks de hoek omga zal ik niet afremmen want daar gaat de weg omhoog. Oei, die gaat wel erg steil omhoog, heb ik gisteren met de auto niets van gemerkt. Rome is op zeven heuvels gebouwd. Olgiata op een stuk of dertig denk ik! Ik laat me niet kennen, en trap stevig door. Het is 29 gr. Dit is misschien toch wel iets teveel van het goeie. Ik stap af, loop met de fiets aan de hand een stukje verder, begin te twijfelen…… en draai om. De weg terug was niet makkelijk. Ik kom 10 minuten later hijgend en met een bonzend hart thuis. Dan maar geen cappuccino, zó verslaafd ben ik dan toch niet, hoewel…..ik ben de rest van de dag niet dezelfde geweest.
’s Middags belt Arnold me op, ik kan een auto van de zaak lenen zolang ik nog geen eigen auto heb. Jippie, een of andere santo heeft mijn gebeden verhoord. San Cappuccino, zou die bestaan?
