(Vervolg Questura)
Italië staat bekend om zijn bureaucratie. Je hoort er wel van als je er op vakantie bent, hebt er alleen niet mee te maken. Dan mag je je gelukkig prijzen. Regeltjes, formuliertjes, zegeltjes, andere regeltjes etc. etc. Het is allemaal zeer afhankelijk wie je treft achter het bureau, én van de werklust van de betreffende persoon. Heeft hij/zij zijn/haar dag niet, dan zit het er dik in dat jou hetzelfde lot beschoren zal zijn.
Questura (ik kan het woord niet meer horen, evenals Permesso, wat men in het dagelijks leven ook gebruikt om toestemming te vragen).
Na alle rompslomp om de benodigde verklaringen te krijgen (ik heb van alles laten vertalen in het Italiaans, was bijna in staat om de hond en de 4 katten ook meteen maar te laten registeren) vertelde een relatie van Arnold dat hij er wel voor zou kunnen zorgen dat één en ander wat sneller zou kunnen verlopen.
Tevens werd door een andere partij verteld dat het zeer ongepast is dat Il Direttore (de directeur) zélf in de rij gaat staan. Die partij zou het wel voor ons kunnen regelen. Waarom hoor je deze informatie altijd pas achteraf???? Maar, brave Hollanders als wij zijn, willen we alles volgens de regeltjes afhandelen. Echter, dan loop je de kans dat je onderop de stapel belandt en als gevolg daarvan zes uur in een rij moet staan wachten.
Kruiwagentjes zijn hier heel belangrijk. En de kruiwagentjes hier in Italië lopen weliswaar ook op één wiel, maar ze hebben vele handvatten……Iedereen heeft hier wel een schoonzoon van een neef van de buurvrouw, en díe heeft dan weer connecties bij de instantie waar jíj iets van gedaan moet krijgen.
Na de vijf uur wachten met als resultaat twee formulieren, ben je toch wel geneigd om de handvatten aan te pakken.
Het kruiwagentje werkt, we worden opgebeld door iemand van de Questura die vertelt dat alle formulieren en verklaringen in orde zijn…. En deze persoon kan wel een afspraak regelen bij genoemde instantie. “Graag !!!!”, was ons antwoord.
We hebben een afspraak op donderdag om 15.30 uur, gaarne met de hele familie langskomen.
Donderdag om 15.40 zijn we er. We worden verwezen naar de Segretaria (secretariaat) en daar wordt, in een Italiaanse vloek en zucht onze Permesso di Soggiorno geregeld. Om 17.00 uur staan we weer op straat mét onze Permessi!!!!
Heel erg opgelucht zijn we, maar ook weer een beetje niet, want ook wij hebben meegewerkt aan het ‘corrupte’ systeem. Maar aan de andere kant, denken wij nou echt dat wij in ons eentje de Italiaanse wereld kunnen verbeteren, dacht het niet, we doen gewoon mee, en dat heet toch aanpassen??
De Italiaanse uitdrukking: Paese che vai, usanza che trovi (‘s lands wijs, ’s lands eer) is hier aardig van toepassing. We voelen ons al aardig Italiaans en dat mag/moet nu want we hebben onze verblijfsvergunning!
